jak różaniec

podzieliłem pamięć na dwie części
by wspomnienia te na miarę
pooddychały świeżym powietrzem

a bolesne
zaszyte niekończącą się nitką wątpliwości
w zabliźnionej ranie umykającego czasu
nie dygotały płaczem i nienawistną febrą

by kulawe nogi pochyliły się do pacierza
a w beton uderzyło kruche sumienie

żeby ostatnia wiara
rozjaśniała światłem zmartwychwstania
zanim zgaśnie ledwie migocząca gwiazda
która dawno już spadła

a pamięć powróciła z dalekiej podróży
nie tylko odliczanymi koralikami

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | Kursy maturalne Łódź | Najnowsze komentarze

• nauka tańca zabrze
• jedno z dwóch
• Pewnego dreszczowego dnia...
• Czekając na babie lato
• Deszcze
• losie mój...
• skaza
• skałbieg pośrodku nikczemnych.

• projekt mieszkania
• Szeptem...
• ból(iMIA)
• Rozmyślanie
• * * *
• tafla poznania
• Organoleptycznie
• echo zatrutej strzały amora